The Lost History of Man


Introductie     ·     Oude geschriften    ·    Atlantis    ·     Archeologische plaatsen    ·     Mars     ·     Anomalieën

Buitenaardse bezoekers

In de oude mythen werd beschreven wat de mens destijds ervoer. Soms probeerde men een evaring te beschrijven die men niet begreep en dan werd zo'n ervaring vaak aan het goddelijke toegeschreven. Vele oude teksten uit de gehele wereld beschreven wezens die uit de hemel kwamen. In de Mesopotamische en Griekse mythologie worden ze goden genoemd, in de Tenach, Bijbel en Koran werden deze engelen genoemd, en afkomstig uit het oude Perzië (het hedendaagse Iran) en het oude India bestaan verhalen van bovennatuurlijke wezens welke met elkaar in strijd zouden zijn, genaamd de Asura's en de Deva's, welke op een hoger werkelijkheidsniveau dan de mensheid zouden bestaan. En veel bekende oude stamlegenden in Centraal- en Zuid-Amerika gaan over sterrenwezens die neerdaalden uit de hemelen om de mensheid te helpen.

In moderne tijden word het woord "hemel" vaak geassocieerd met de plaats waar men heen gaat na de dood, maar oorspronkelijk verwijs dit specifiek naar de lucht en al wat daar boven is, inclusief de ruimte, de sterrenhemel en de hemellichamen, zoals deze laatste twee woorden duidelijk benadrukken. In de context van de betekenis van het woord Anunnaki zou dit dus kunnen betekenen dat deze goden "van boven", oftewel: uit de lucht kwamen, of mogeljk zelfs daar voorbij: uit de ruimte.

Als deze wezens uit andere plaatsen van het universum zouden komen zouden we ze volgens de moderne taal tegenwoordig "buitenaardsen" kunnen noemen, al is deze term natuurlijk weinig specifiek en wat afstandelijk. De theorie dat de goden uit de oude mythen mogelijk van buitenaardse oorsprong zou zijn werd gepopulairiseerd door de boeken van de Italiaanse schrijver Peter Kolosimo, met name door het boek "Non e terrestre" (1968) ("Niet van deze wereld"), en iets later ook door de Zwitserse schrijver Erich von Däniken met zijn boek "Waren de Goden Kosmonauten?" (1968). Deze theorie werd in het Engels de "ancient astronaut theory" genoemd, oftewel: de theorie van astronauten uit een ver verleden.

De in Rusland geboren en in Palestina opgegroeide Amerikaanse schrijver Zecharia Sitchin (1920-2010) bestudeerde Klassiek en Modern-Hebreeuws, en allelei soorten Semitische en Europese talen, en had veel kennis van het Oude Testament. Zecharia Sitchin is bekend vanwege zijn eigen vertaling en herinterpretatie van de oude Soemerische kleitabletten welke in overeenstemming is met de basis van de Ancient Astronaut theorie. Zijn hypotheses zijn echter niet wijd geaccepteerd door wetenschappers en geleerden, wie vaak zijn werk afdoen als pseudo-wetenschap en pseudo-geschiedenis.


Toen Zecharia Sitchin zijn eerste boek schreef, genaamd "De Twaalfde Planeet" (1976), konden alleen specialisten de Soemerische geschriften lezen. Door zijn kennis te gebruiken van oude teksten, onderzocht en vertaalde hij de oude Soemerische teksten volgens zijn eigen inzicht en interpretatie welke op bepaalde punten afweek van de vertalingen van anderen.


Zecharia Sitchin heeft om begrijpelijke redenen uit de wetenschappelijke hoek nogal wat kritiek te verwerken gekregen vanwege zijn boeken. Zo werd hij bekritiseerd vanwege bepaalde onjuiste vertalingen en onjuiste astronomische en wetenschappelijke gegevens. Maar laten we daarbij in beschouwing nemen dat gedurende de tijd wanneer Sitchin zijn eerste boek schreef betreffende dit onderwerp, men lang nog niet zoveel afwist van de Soemerische taal als vandaag de dag, en dus kon hij in veel gevallen niet anders dan speculeren.

Sitchin veronderstelde dat de Anunnaki gebruik hadden gemaakt van raketten in de oudheid en heeft in zijn boek en tijdens zijn presentaties afbeeldingen laten zien van objecten die volgens hem oude raketten waren, maar waarschijnlijker bergen, obelisken of menhirs voorstelden. Vaak was dit soort bewijsmateriaal niet echt overtuigend, laat staan doorslaggevend.


Zijn latere boek: "The Lost Book of Enki" (het verloren boek van Enki) werd tevens bekritiseerd omdat Sitchin vele verschillende mythen en legenden uit verschillende culturen tot één passend verhaal zou hebben gevormd. Vele geleerden zijn namelijk van mening dat veel van deze mythen helemaal niets met elkaar te maken hebben, maar men kan echter niet ontkennen dat het wel opmerkelijk is dat er weldegelijk vele overeenkomsten zijn tussen oude mythen. Veel beschavingen hebben bijvoorbeeld wel een mythe over een zekere grote overstroming. Afgezien van alle kritiek, wijkt Zecharia Sitchin's vertaling van de Soemerische kleitabletten inhoudelijk gezien niet bijzonder veel af van andere vertalingen zoals van bijvoorbeeld de befaamde Assyrioloog Samuel Noach Kramer (1897-1990), met als wezenlijk verschil dat deze goden niet slechts als "goddelijke" wezens worden beschouwd, maar dat deze "goden'' afkomstig zouden zijn van een andere planeet.


Volgens zijn vertaling vertellen de Soemerische kleitabletten het lange verhaal van technologisch vergevorderde wezens, die eruit zouden zien als zoals mensen. Zecharia Sitchin meende dat men deze planeet "Nibiru" noemde. Verkenners van deze verre planeet zouden enige honderdduizenden jaren geleden (ongeveer rond 444.000 v.Chr.) naar de planeet Aarde (Ki) zijn gekomen met het doel om goud te "delven" om de atmosfeer van hun stervende thuisplaneet te repareren. In de oude teksten zouden deze buitenaardse bezoekers de "Anunnaki" genoemd zijn.


Sitchin geloofde dat deze "planeet" - die in de Soemerische tijd "Nibiru" geheten zou hebben en in de latere Babylonische tijd "Marduk" - een planeet was dat zich oorspronkelijk bevond buiten ons zonnestelsel. Dit is echter betwistbaar, aangezien bepaalde onderzoekers tot de conclusie zijn gekomen dat Marduk de oude naam was voor de planeet Jupiter, en Nibiru of "Nibru" was in feite de Soemerische naam voor de stad Nippur. (Bron: Wikipedia)





Afdruk van cylinderzegel VA 243.
Volgens Zecharia Sitchin stellen de bolletjes linksboven de planeten van ons zonnestelsel
voor met inbegrip van de maan, de zon (midden) en één extra planeet: Nibiru.



Een aantal paranormaal begaafde mediums en helderzienden hebben al eens eerder verkondigd dat de aarde in de oudheid bezocht werd door wezens die oorspronkelijk niet van de aarde kwamen en dat de "mensachtige" levensvorm elders in andere plaatsen in het universum zijn oorsprong zou hebben. Om de informatie van enigen van deze paranormaal begaafden te noemen:

Gedurende de tijd van Atlantis waren ze regelmatige bezoekers die de mens kennis bij bracht. De beschaving van Atlantis zou tevens in contact geweest zijn met zogenaamde "ruimteschepen" uit diverse zonnestelsels. Ook de mens zou gedurende deze tijden hebben kunnen reizen als een compleet transparant wezen tussen de vele planeten in zogenaamde ruimteschepen welke gemaakt waren van een transparant materiaal en een vorm hadden die momenteel niet bekend is op aarde. Volgens Daan Akkerman zal in de toekomst op verre planeten worden ontdekt dat daar grote gebouwen, net zoals de grote piramides op aarde, al heel lang bestaan (zie het hoofdstuk: "Leven op Mars in de verre Oudheid") en dat deze gebouwen eigenlijk reflecties en weerspiegelingen zijn van "iets dat eigenlijk al heel lang bestaat in de Kosmos" (sterren, planeten, en dergelijke?). Wetenschappers zullen dan overtuigd geraken dat de mens in feite niet van de aarde afkomstig is en dat hij in zijn huidige dichtheidsvorm terecht is gekomen vanwege de aardse structuren.



Volgende pagina: "De Hof van Eden"

Vorige pagina: "De Mesopotamische goden"

Terug naar boven



The Lost History of Man
Facebook Twitter Google Digg Reddit LinkedIn Pinterest StumbleUpon

Geen enkele tekst op deze website mag zonder toestemming gekopiëerd
worden of elders gebruikt zonder uitdrukkelijk geschreven toestemming van de auteur.
Voor vragen en feedback kunt u een e-mail sturen naar de auteur: M. Talc