The Lost History of Man


Introductie     ·     Oude geschriften    ·    Atlantis    ·     Archeologische plaatsen    ·     Mars     ·     Anomalieën

Oude geschriften



Oude geschriften

Als we spreken over het oude Mesopotamië dan spreken we over het gebied van het huidige staat Irak en tot op zekere hoogte noordoost Syrië, zuidoost Turkije en kleinere delen van zuidwest Iran. Het is ook wel bekend als het Tweestromenland omdat het gelegen is in het gebied tussen de twee rivieren de Tigris (ca. 1900 km lang) en de Eufraat (ca. 3600 km lang), welke al reeds genoemd werden in het boek dat in de Tenach (de Hebreeuwse Bijbel) "Genesis" wordt genoemd en "Bereesjiet" in de Torah. De Tenach is door het latere Christendom in het Oude Testament overgenomen en daarom is het qua inhoud, met uitzondering van een paar passages die in het Aramees zijn geschreven in het Bijbelboek Daniël, nauwelijks verschillend van de oorspronkelijke Klassiek-Hebreeuwse tekst. Wel staan de boeken in een andere volgorde.



Kaart van het oude Midden-Oosten.



Zekere oude Mesopotamische mythen, waaronder de mythen van de Soemeriërs, Akkadiërs, Assyriërs en de Babyloniërs, hebben opmerkelijke gelijkenissen met de verhalen uit de Tenach en het Oude Testament. Het is echter bekend dat deze oude Mesopotamische verhalen veel ouder zijn. Bijvoorbeeld: Zo lijkt het verhaal over de persoon Utnapistim uit het Gilgamesj-epos bijzonder veel op het zondvloedverhaal dat genoemd word in het boek Genesis in de Bijbel en de Tenach. Dit zou impliceren dat de, laten we het noemen: "Bijbelse verhalen", waarschijnlijk hun oorsprong zouden vinden in deze oudere mythen - in tegenstelling tot een aftakking hiervan, wat voorheen vaak werd gedacht.

De Bijbel is in zijn essentie een verzameling van boeken; een selectieve compilatie van oude teksten.  Deze teksten illustreren in detail het geloof en de dogma's van een eeuwenoude cultuur. Teksten werden door de vroege kerkvaders geselecteerd op geschiktheid om door het volk gelezen te worden. Teksten die echter hiervoor niet geschikt werden geacht - omdat ze niet geheel in overeenstemming waren met de kennis en de boodschap van het orthodox-Christelijke geloof van die tijd - werden als non-canoniek bestempeld en werden dan ook bewust buiten de Bijbel gehouden. Onder deze teksten vielen de werken die werden gezien als apocrief en gnostisch, zoals het "boek van Henoch", en dat terwijl de canonieke tekst Genesis (5:24) zelfs nog een opmerkelijk korte verwijzing maakt naar deze man die Henoch heette:


"En Henoch wandelde met God, en hij was niet meer, want God had hem opgenomen."



Ooit werd gedacht dat de volledige versie van het boek van Henoch voorgoed verloren was geraakt maar gelukkig werd de gehele inhoud van het boek later weer teruggevonden in de Ethiopische versie van de Bijbel, waar dit boek eerder nooit geschrapt was uit de canon. In het jaar 1945 werd een grote kruik gevonden in een ruïne van een oud klooster in de Egyptische plaats Nag Hammadi. Hierin werden handschriften aangetroffen die stamden uit de begintijd van het Christendom, welke nu bekend staan als de Nag Hammadi geschriften. Naast de bekende verhalen uit het Nieuwe Testament zijn er tevens oude geschriften gevonden waarvan men niet eerder het bestaan van wist, zoals het Evangelie van Maria Magdalena en het Evangelie van Thomas. Doordat de Christelijke kerk de inhoud van deze evangeliën als typerend Gnostisch beschouwde werden deze teksten dan ook verworpen. (Gnosis betekend: kennis).


Mogelijk zou men gedacht kunnen hebben dat het de stabiliteit en integriteit van de Christelijke gemeenschap zou kunnen aantasten als deze boeken, welke immers door de orthodox-Christelijke gemeenschap nog steeds worden bekritiseerd, officiëel zouden worden toegevoegd aan de Bijbel.

Al in de tijd van het vroege Christendom bestond al de splitsing tussen het traditionele Christendom en het Gnosticisme. Juist omdat de oudst bekende vroeg-Christelijke geschriften (de Nag Hammadi-geschriften) zo typerend Gnostisch zijn, is het duidelijk dat het vroege Christendom oorspronkelijk veel dichter bij de Gnostische leer stond dan de traditioneel Christelijke leer die op een zeker moment de staatsgodsdienst van Rome werd en zich vervolgens vanuit daar verspreidde naar andere landen. Het gevolg was dat de Rooms-Katholieke Kerk onder het oppergezag van het Romeinse Vaticaan voor de komende eeuwen in een tal van Europese landen een zeer invloedrijk machtsorgaan werd dat haar inwoners - waaronder vele volgers van de Paganistische natuurreligies -  vaak werden gedwongen om zich te bekeren of men moest het bekopen met de dood.

In de traditionele Christelijke godsvoorstelling is er een onoverbrugbare afstand tussen de mens en God, wat in de Gnostiek anders is. Het fundamentele verschil tussen de traditioneel Christelijke opvatting en de Gnostiek is dat alles en ieder wezen deel uitmaakt van een totale eenheid dat in de gnostiek het "Al" of de "Vader" wordt genoemd. Tot op een bepaald niveau lijken Gnostiek en Boeddhisme vrij veel op elkaar. Mogelijk was dit vanwege de invloed van oosters mysticisme. De Nederlandse filosoof en vertaler Bram Moerland beschreef de volgende typisch Gnostische begrippen (tussen aanhalingstekens):


Zoals een lichtstraal verwant is aan de zon, zo is ook de mens verwant aan de Bron.
Wij hebben "de gelaatstrekken van de Vader".
Wij zijn "de erfgenamen van de Vader".

(Bron: www.brammoerland.com/gnostiek)



Volgens de traditionele Christelijke beschouwing is Jezus Christus de enige Zoon van God, terwijl Jezus zelf meerdere malen in de oude "gnostische" teksten heeft verklaard dat mensen tevens zonen (en dochters) van de Allerhoogste (God) zijn. De lezer die het begrijpt zal dergelijke boodschappen ook opmerken in de als canoniek beschouwde Bijbelteksten. Het mogelijke probleem was echter dat de meeste mensen dit niet juist begrepen of konden geloven. Toen men Jezus eens wilden stenigen vroeg Jezus aan hun waarom zij hem wilden doden. Zij antwoorden toen: "Omdat Gij, een mens, uzelf tot God maakt". (Johannes 10:33.) Jezus verwees hen toen naar Psalm 82:6 waar staat:


"Wel heb Ik gezegd: Gij zijt goden; en gij zijt allen kinderen van de Allerhoogste."



Uit de teksten van de Bijbel en de Gnostische teksten, is het klaarblijkelijk dat Jezus van Nazareth wist dat hij ook een zoon van God was (ook citeerde hij zelf eens de eerdergenoemde Psalm 82:6), en door dit uitdrukkelijk te verkondigen - aangezien zijn doel was om het bewustzijn van de mensen te verhogen - werd hij op grond van godslastering uiteindelijk gekruisigd door de Romeinen. Aangezien vele Romeinse keizers als goden werden verklaard door de Romeinse Senaat (gebruikelijk na hun dood), waren degenen die de macht hadden niet bepaald blij met het idee dat mensen zichzelf zouden gaan zien als een onderdeel van God en daardoor gelijkgesteld aan elkaar.


Ook volgens de traditionele Christelijke gemeenschap is de Bijbel het onveranderlijke "Woord van God" en er zouden nooit veranderingen zijn aangebracht in de Bijbel. Er zijn echter genoeg bewijzen voor handen dat door de eeuwen heen wel degelijk gedeeltes in uit bepaalde teksten zijn weggelaten en veranderd. Door de teksten uit de Bijbel te vergelijken met de versies uit de Nag Hammadi-geschriften is het namelijk duidelijk dat de oorspronkelijke teksten op vele duizenden punten verschillen van de latere gecanoniseerde versie. (Zie voor vele voorbeelden het boek: "Valsheid in geschrifte: de gespleten pen van bijbelschrijvers" (2003) door Jacob Slavenburg.)

In feite, het gedeelte van de Bijbel dat we vandaag de dag kennen als het Nieuwe Testament is een vertaling dat gebaseerd is op de Griekse versies van deze geschriften, aangezien men er vanuit ging dat de originele Hebreeuwse en Aramese teksten als verloren werden beschouwd totdat de Nag Hammadi-geschriften werden ontdekt. We weten nu dat de naam "Jezus" eigenlijk een Griekse "omzetting" is van de Aramese/Hebreeuwse naam: "Jeshua", want beide namen hebben namelijk dezelfde betekenis: "redden" of "bezorgen". Het hoeft echter niet zo te zijn geweest dat "Jeshua" dan ook werkelijk zijn roepnaam was.

In het jaar 2011 heeft een zekere groep onderzoekers uit Canada bekend gemaakt dat men een geheel nieuwe manier heeft gevonden om de oude Klassiek-Hebreeuwse teksten te lezen. Men zou middels onderzoek ontdekt hebben dat iedere Klassiek-Hebreeuwse letter eigenlijk geen letter is maar een volledig woord, en wat eerder gezien werd als een woord, eigenlijk een soort van zin zou zijn. Deze geheel nieuwe benadering zou veel meer aanvullende details prijs geven dan volgens de al bekende vertaling. Dit is opmerkelijk omdat de meeste versies van de esoterische Kabballa-leringen al reeds vermeldden dat iedere letter, ieder woord, nummer en accent van de Tenach een verborgen betekenis zou hebben. Het Chronicle Project kondigde tevens op haar website aan dat men tevens bezig was met de vertaling van de originele Aramese teksten welke vandaag bekend staan als teksten die deel uitmaken van het Nieuwe Testament. (Zie dit CNN iReport gedateerd op 23 mei 2011 en hun website: www.thechronicleproject.org voor meer informatie.)

Het is sinds de vondst van de Nag Hammadi-geschriften eigenlijk al duidelijk dat de kerk als instituut bijzonder conservatief is dat dit soort ontwikkelingen liever met alle macht tracht te ontkennen dan dat men enige vooruitgang zou boeken waarvoor de eigen stellingen en visies bijgesteld zouden moeten worden.



Volgende pagina: "Mesopotamische mythen en de Elohim"

Vorige pagina: "Introductie"

Terug naar boven



The Lost History of Man
Facebook Twitter Google Digg Reddit LinkedIn Pinterest StumbleUpon

Geen enkele tekst op deze website mag zonder toestemming gekopiëerd
worden of elders gebruikt zonder uitdrukkelijk geschreven toestemming van de auteur.
Voor vragen en feedback kunt u een e-mail sturen naar de auteur: M. Talc