De verloren geschiedenis van de mens
De verloren geschiedenis van de mens
Introductie   ·   Oude Geschriften   ·   Atlantis  ·   Archeologische plaatsen  ·   Mars  ·   Anomalieën
Het mysterie van de piramides


Het is begrijpelijk dat piramides vaak worden gezien als graven voor de koningen. Als we namelijk kijken naar de granieten kisten in de Egyptische piramides van Gizeh zouden we ons inderdaad wel in kunnen beelden dat dit sarcofagen zouden kunnen zijn voor de overleden farao. Er is echter nog nooit een mummie in een piramide gevonden waarvan men met zekerheid kon zeggen dat dit de overblijfselen zou betreffen van een koning of koningin. Het was daarnaast ook gebruikelijk dat koningen en nobelen werden begraven in de zogenaamde "Vallei der Koningen" (waar tevens de mummie van de beroemde jonge farao Toetanchamon werd gevonden in het jaar 1922 door Howard Carter en George Herbert) en niet in één van de piramides.

Volgens Abd'el Hakim Awyan (1926-2008); archeoloog en woordvoerder van de hedendaagse Egyptische mysterieschool "Khemit School of Ancient Mysticism" (http://khemitology.com), wat de leer van de oude orale Oud-Egyptische tradities verspreid, zou men het onderscheid moeten maken tussen een veredelde mastaba zoals bijvoorbeeld de zogenaamde "piramide" van Djoser, wat volgens hem geen echte piramide zou zijn maar een trapsgewijs verhoogde begraafplaats, en de piramides zoals de piramides van Gizeh welke volgens hem een heel andere functie zouden hebben gehad.

Gebruikelijk is een begraafplaats zoals in de Valei der Koningen prachtig verrijkt met ornamenten, decoraties en hiërogliefen, maar dit soort versieringen zijn niet terug te vinden in de zogenaamde "Koningskamer", de vermeende grafkamer in de Grote Piramide van Gizeh waar door vele Egyptologen verondersteld wordt dat hier het gemummificeerde lichaam van de farao Khufu zou hebben gelegen maar door grafroverij verloren zou kunnen zijn geraakt. Hier vinden we namelijk slechts een ruwe stenen kist zonder deksel in een totaal onversierde kamer. Er is dan ook absoluut geen bewijs dat deze kamer of deze piramide ooit gebruikt werd als een graf.


De muren van de Koningskamer, gelegen in het hart van de Grote Piramide, bestaat uit gladde granieten stenen welke met zo'n uitmuntende nauwkeurigheid naadloos op elkaar aansluiten dat het zelfs onmogelijk is om er een velletje papier tussen de voegen te stoppen. In deze niet zo grote kamer staat slechts een enkele lege granieten kist met wat lijkt op een beschadigde hoek. Onderzoek van experts heeft uitgewezen dat deze geslepen is met zo'n hoge graad van nauwkeurigheid dat het wel lijkt alsof men de steen met laser heeft bewerkt. In ieder geval zou het onmogelijk zijn om dit voor elkaar te krijgen met behulp van slechts primitief gereedschap of men moet hier werkelijk een levenstaak van hebben gemaakt.


Sommige onderzoekers denken dat de Bijbelse "Ark van het Verbond", uit het verhaal van het boek Exodus, in deze stenen kist zou hebben kunnen staan voordat Mozes deze met zich meenam. Volgens de beschrijvingen die in de Bijbel gegeven zijn zou deze namelijk gemakkelijk in de stenen kist hebben gepast. In de Bijbel werd de Ark van het Verbond soms gebruikt als een wapen, wat zou kunnen betekenen dat het een soort apparaat geweest kon zijn dat energie kon vasthouden of opwekken. Volgens het boek: "The Children of the Law of One & The Lost Teachings of Atlantis" (1997) door Jon Peniel, zou de Ark zich hebben bevonden in de Grote Piramide waar het gebruikt werd als een apparaat voor de opslag van energie. (Voor meer informatie, zie het hoofdstuk: "De Ark van het Verbond".)

De Engelse auteur, ambachtsman en machinist Christopher P. Dunn (www.gizapower.com) opperde eens de suggestie dat er mogelijk ooit eens een grote explosie plaats had gevonden in de Koningskamer vanwege de grote scheuren in de granieten balken aan het platform. De algemene opvatting is echter dat deze veroorzaakt zouden zou zijn door een aardbeving. Daarnaast zou de chocoladebruine kleur van de stenen kist en de nabije muren kunnen duiden op verschroeiing omdat deze waarschijnlijk oorspronkelijk roze waren zoals bij Aswangraniet. Misschien zat er ooit een deksel op deze granieten kist en was deze er ooit eraf geblazen met dynamiet of een ander soort explosief,  dat zou kunnen verklaren waarom deze kist een stuk in één van de hoeken mist, of misschien was het wel vanwege het effect van de Ark. Dunn vermoed dat de Gizeh-piramides grote machines waren waarmee men in staat was energie op te wekken en dat sporen van machinale precisiebewerking aantoonbaar zijn in vele Oudegyptische bouwwerken. Hij speculeert verder dat deze gigantische bouwwerken op specifieke plaatsen in de wereld zijn gebouwd om door hun enorme gewicht de aardkorst op deze voorheen mogelijk onrustige plaatsen te stabiliseren.

Volgens het oude Chinese Feng Shui-gebruik zou iedere geometrische vorm de energie van haar omgeving beïnvloeden. Afhankelijk van de gebruikte vorm in de omgeving zou het bepaalde energiepatronen kunnen veranderen, creëren of vernietigen. De vorm van de piramide was ook enige tijd onder de aandacht geweest van Russische wetenschappers. Sinds de val van het ijzeren gordijn gaf Rusland een opmerkelijk gedeelte van haar militaire budget uit aan piramide-onderzoek, maar er is echter nog steeds geen hard bewijs dat de vorm van de piramide haar omgeving kan beïnvloeden.

Volgens de oude Egyptische orale tradities (het "Khemetisme") zou de Grote Piramide op een bepaalde manier zijn gebouwd dat het gebruik kon maken van verschillende natuurkrachten welke op deze manier een etherische energie zouden concentreren met een hoge trillingsfrequentie dat gebruikt kon worden om de trillingsfrequentie van het energielichaam te verhogen. Dit zorgde voor een verruiming van het bewustzijn en een meer toegankelijke verbinding met het Goddelijke waardoor men zich kon verbinden en communiceren met de heilige energieën van het universum welke men in het oude Egypte kende als "Neters". (Volgens de oude Egyptische orale tradities zou: "Per-Neter", het woord voor piramide zijn, wat betekend: "Huis" van de "Neters".) Op deze manier zouden men in de Oudegyptische tijd de Grote Piramide hebben gebruikt voor een inwijding in de stenen kist in het hart van de piramide: de Koningskamer. Deze kamer zou zo zijn gebouwd dat deze afgestemd zou zijn op een bepaalde toon/trilling waardoor, dankzij de wet van resonantie (meetrillen), de trilling van het energielichaam van de ingewijde verhoogd zou worden naar het aanwezige trillingsniveau van de kamer. In een zeker opzicht zou de Grote Piramide dan ook op een soort van muziekinstrument lijken.

Het boek "The Secret Teachings of All Ages" (1928), geschreven door de in Canada geborden auteur en mysticus Manly P. Hall, beschreef de inwijding (pagina 41) als het drama van de zogenaamde "tweede dood" waar de kandidaat werd "begraven" in de grote kist in de Koningskamer. Deze kamer was als een poort, een doorgang tussen de materiële wereld en de transcendente gebieden van de Natuur. Terwijl het lichaam van de ingewijde in de kist lag vloog zijn ziel als een havik met een mensenhoofd door het hemelrijk van de ruimte, om hier uit de eerste hand de eeuwigheid van Leven, Licht en Waarheid te ontdekken, alswel de illusie van Dood, Duisternis en Zonde. Als op de kist geslagen zou worden zou de resulterende toon geen tegenhanger kennen in welke bekende toonladder dan ook.

Zoals eerder genoemd zouden de Meso-Amerikaanse piramides en tempels van Teotihuacán volgens de inheemse legendes zijn gebouwd met het doel om "mensen in goden te veranderen", wat zou kunnen betekenen dat Teotihuacán tevens ooit een inwijdingsplaats geweest had kunnen zijn net zoals de piramides van Gizeh.

Volgens de Khemit School of Ancient Mysticism bouwde men in de oudheid op meerdere plaatsen op de aarde vele krachtige bouwwerken welke gebruik maakten van de elementen uit hun omgeving en deze combineerde met de energie die van nature vanuit de leylijnen van de aarde voortvloeide. Deze gebouwen werden gebouwd volgens de zogenaamde "heilige geometrie" wat de kosmologie en de energetische opbouw van ons holografisch universum nabootste. Deze heilige geometrie zou gebaseerd zijn op geometrische natuurwetten waar men vroeger veel kennis van had maar vandaag de dag zijn worden deze door wetenschappers amper of niet geheel begrepen. De Gizeh-piramides en de Sfinx (die men Tefnut noemt) zijn volgens de school veel ouder dan de schoolboeken ons vertellen.

De oude piramides zouden niet gebouwd zijn als graven. De piramides, tempels en monumenten waren namelijk oorspronkelijk gebouwd als apparaten voor het verzenden en ontvangen van energie en/of signalen, als apparaten voor het verhogen van bewustzijn, en mogelijk als interdimensionale of intergalactische communicatie- of reisapparaten. Een complexe architectuur van de natuurlijke elementen van energetische rots, gecombineerd met de frequenties van geluid en verscheidene temperaturen van stromend water, werken allen samen om energie op te wekken. De verschillende piramides waren met elkaar verbonden in een netwerk door een dynamisch ontwerp van ondergrondse tunnels en schachten. (Een zekere theorie over de werking van de piramide als een energiegenerator werd uitgelegd de video: "The Secrets Hidden in the Pyramids of Egypt", en werd tevens gepresenteerd in Carmen Boulter's documentaire: "The Pyramid Code" (2009).)

De Gizeh-piramides bestaan voor het grootste gedeelte uit kalksteen, waarin vaak kwarts is gevormd. De stenen in de gangen en kamers zijn van graniet, wat voornamelijk bestaat uit drie mineralen: kwarts, veldspaten en mica. Vooral in de granieten blokken van de Koningskamer is een hoge concentratie kwarts aangetroffen. Ook de meeste obelisken in Egypte zijn van granietsteen. Het röntgenonderzoek van de Franse wetenschapper Joseph Davidovits heeft uitgewezen dat ook de dekstenen van de Gizeh-piramides zeer piëzo-elektrisch kristalachtig materiaal bevatten. Het piëzo-elektrisch effect is het verschijnsel dat kristallen van bepaalde materialen, waaronder kwartskristal, onder invloed van druk een elektrische spanning produceren en andersom: vervormen als er een elektrische spanning op wordt aangelegd. In dit geval zouden de stenen van de piramide kunnen functioneren als een grote condensator; een elektrische component dat elektrische lading opslaat. Het stromende grondwater onder de piramide zou hierbij kunnen dienen om mogelijke elektrische componenten af te koelen.

De verschillende hoeken van de bovenste schachten in de Koningskamer zouden mogelijk specifiek gericht zijn op het ontvangen en verzenden van de energie van en naar de sterren waarop deze gericht zou staan. In zijn lezing: "Source Reading 9217" uit het jaar 1988, beschreef het Amerikaanse trance-medium Paul Solomon (1939-1994) de piramide als een bouwwerk om toegang te krijgen van de energie van voorbij de aardatmosfeer. Vrij vertaald naar het Nederlands:


"...Nu, dit is de bron voor de fascinatie met de kracht van de piramide. En, als dit begrepen zou worden, bevatte een kern van steen met een condensator, een uitlaat georiënteerd naar specifieke sterren, Polaris is één daarvan. En met een overleggende schede van wat nu genoemd wordt, of herontdekt, nog niet geperfectioneerd, genoemd supergeleidend keramiek. [Het keramiek] werd opnieuw overlegd met doorschijnende calciet wat het mogelijk maakte om toegang te krijgen tot universele energie van voorbij de aardatmosfeer en werd voor een tijd gebruikt om de aarde te stabiliseren, maar werd op een bepaald moment misbruikt dat een grote catastrofe veroorzaakte op aarde. Wanneer misbruikt zijn zulke instrumenten krachtig genoeg om de atmosfeer, het leefmilieu, zelfs het klimaat, het weer, en meer te verstoren."

(Bron: www.wisdomofsolomon.com/psr28.phpl)



Dit wil blijkbaar zeggen dat de "kern van steen met een condensator" de granieten "sarcofaag" in de Koningskamer betreft, namelijk omdat één van de schachten in de Koningskamer inderdaad gericht staat op de ster Polaris.

Ook bij de piramides van Teotihuacán in Meso-Amerika vinden we mogelijk bewijs voor het opwekken en/of geleiden van energie. De Piramide van de Zon bevatte flinke hoeveelheden mica in lagen tot 30 centimeter dik. In 1906 werden lagen mica gevonden tussen twee van de bovenste niveaus van de Piramide van de Zon, voordat ze werden verwijderd en verkocht tijdens restauratiewerkzaamheden. Meer recentelijk werd een "tempel" gevonden onder de Piramide van de Zon waar twee massieve lagen mica van beide 27 vierkante meter werden gevonden boven op elkaar onder een vloer welke bedekt was met zware stenen platen.

Deze lagen werden allen geïdentificeerd als een type mica dat alleen te vinden is in Zuid-Amerika, wat zo'n 3218 km verwijderd is van Teotihuacán. Omdat deze lagen waren verborgen waren ze niet gebruikt als decoratie en zou logischerwijs een functie hadden moeten hebben. Mica wordt vandaag de dag gebruikt in de elektronica-industrie bij de constructie van condensatoren, en voor zowel thermische als elektrische isolatie.

Ook bij de ruïnes van de tempel (of piramide) bij Abu Gurab in Egypte zijn er grote lagen mica gevonden vlak voor het complex, wat verder mogelijk aangeeft dat zowel de oude Egyptische als de Meso-Amerikaanse piramides en tempels, alhoewel verschillend in bouwstijl, gebouwd zijn op grond van dezelfde basiskennis.

In zijn ebook: "Jesus the Christ", noemde Dr. Douglas James Cottrell de "sarcofaag" in de Koningskamer van de Grote Piramide als de "gouden belichaming". Hier was een bepaalde mate van experimentatie met wat sommigen "astraal reizen" zouden noemen, of bewustzijn van de ziel, of communicatie met de spirituele aspecten. In een zekere reading (zie: "Rev. Douglas James Cottrell PhD: Secrets of the Egyptian Pyramids", door Rammsteinregeln) gaf hij aanvullende informatie over de Egyptische piramides: Het doel van de Grote Piramide was om te communiceren met het "Grote Hiernamaals", oftwel de spirituele aspecten. Zowel de Koningskamer als de Koninginnekamer zouden gericht zijn op zekere astrologische invloeden en er zou een poging geweest zijn om hoge niveaus van wijsheid door middel van dit punt te vergaren. De Zaal der Archieven onder de Sfinx werd gebruikt als een opslag voor informatie en idealen welke achtergehouden werden. Er is een raster rond de planeet, en op verscheidene punten op het raster stonden gelijksoortige piramides die gebouwd werden door deze organisatie of mensen die gevlucht waren van het continent bekend als Atlantis. De Egyptische piramides werden ook gebouwd als een poging om het energieraster ofwel de vervoersaspecten van de planeet zelf te behouden. (Zie het hoofdstuk: "Energiebanen van de aarde".) Ze waren geen eenvoudige mausoleums of begraafplaatsen.

Verder volgens Dr Cottrell; Het mica dat aangetroffen werd in het fundament van de grote piramidevormige structuren zouden gebruikt zijn voor de doorvoer en de vermenigvuldiging van de energie, omdat dit materiaal zowel gebruikt werd als een isolator als een geleider. Deze structuren waren generators en bakens voor grote vervoermiddelen die zich konden verplaatsen door de lucht, over het land en in de zee, met behulp van de zwaartekracht en anti-zwaartekracht. Dit zou gewerkt hebben op een manier dat lijkt op de uitzending van een straal (naar een andere piramide elders op de aarde) dat de zwaartekracht op een bepaalde manier zou vervormen waardoor het mogelijk werd om zowel ijzer als steen te laten zweven. Ze waren geometrisch gelijk verdeeld op de planeet en schiepen tezamen een netwerk dat een soort van "snelweg in de lucht" mogelijk maakte, waar men van het ene baken naar het andere kon reizen. (Zie ook het hoofdstuk: "Atlantis: Atlantische luchtvaartuigen".)

Op kleinere schaal werden deze generators tevens gebruikt om zware stenen te tillen. Door middel van motoren die een hoogfrequente vibratie uitzonden (dat elektromagnetische impulsen afgaf) kon men een werveling (een vortex) boven het object opwekken dat de "druk" van de zwaartekracht op het object kon verstoren waardoor zowel steen als ijzer zou zweven. (Het probleem hier echter is dat de bediener afgeschermd zal moeten worden vanwege de schadelijke invloed). Deze zwaartekracht zou een druk zijn omdat deze kracht volgens Cottrell van boven komt en niet van de grond. Deze technologie zal herontdekt worden wanneer we de "Wet van Resonantie" zullen gaan begrijpen, dat inhoud dat magnetisme en anti-magnetisme tevens materie en anti-materie zijn en wat perpetuele energie is. (Bronnen: "Cottrell's ebook "Atlantis Revisited", en de video's:  "Rev. Douglas James Cottrell PhD: Pyramids and UFO Technology" , "Rev. Douglas James Cottell PhD: Secrets of the Egyptian Pyramids part 2", "Dr. Douglas James Cottrell: The Egyptian Serapeum of Saqqara", door Rammsteinregeln.)

De Grote Piramide van Gizeh zou "magnetische elektriciteit", oftewel een elektromagnetisch veld hebben opgewekt dat verzameld werd als een combinatie van magnetisme op twee verschillende niveaus dat uitstraalde als spaken van een wiel die in tegengestelde richting van elkaar draaiden wat een uitlijning en een uitbreiding teweeg bracht, namelijk de combinatie van elektriciteit en magnetisme tezamen. (Dit zou kunnen impliceren dat - om een voorwerp "gewichtloos" te maken - het eigenlijk gedragen wordt door de kunstmatig gecreëerde balans tussen elektriciteit en magnetisme.)  (Bron: "Rev. Douglas James Cottrell PhD: Miscellany vol 2: Esoterica and the unexplained".)

Onder het stromende water bij de Grote Piramide zou er (nog) een "anti-zwaartekracht"-apparaat zijn dat veel lijkt op twee bellen aan elkaar gemaakt; Twee speakers die tegenover elkaar stonden om elkaars trilling te weerkaatsen. ("reverberating vibrating surfaces, opposite, or facing one other.") Door de aanwezigheid van het stromende water koelde het apparaat af. (Bron: "Dr. Douglas James Cottrell: Secrets of Coral Castle - the Antigravity Disruptor (3/3)".)



Volgende pagina: "De Zaal der Archieven"

Vorige pagina: "Uitlijning met de sterren"

Terug naar boven



Interessante website? Deel het met vrienden:

FacebookTwitterGoogleDiggRedditLinkedInPinterestStumbleUpon

Geen enkele tekst op deze website mag zonder toestemming gekopiëerd
worden of elders gebruikt zonder uitdrukkelijk geschreven toestemming van de auteur.
Voor vragen en feedback kunt u contact opnemen met de auteur.