De verloren geschiedenis van de mens
De verloren geschiedenis van de mens

Introductie   ·   Oude Geschriften   ·   Atlantis  ·   Archeologische plaatsen  ·   Mars  ·   Anomalieën

Geografisch bewijs

Dr. Cedric Leonard legde uit in zijn boek: "A Geological Study of the Mid-Atlantic Ridge" (1979), dat als alle nu aanwezige continenten van de aarde 200 miljoen jaren geleden ooit onderdeel van één enkel groot continent waren geweest, dat er nog genoeg ruimte over zou zijn voor nog een ander groot continent in de noordelijke helft van de Atlantische Oceaan.

De Mid-Atlantische Rug of Midden-Atlantische Rug is een grotendeels onder water liggende bergketen in de Atlantische Oceaan dat zich van noord tot zuid uitstrekt van zo'n 330 km van de noordpool tot het eiland Bouvet dichtbij Antartica. De ontdekking dat de centrale kloof op de rug seismisch actief is zou geleid hebben tot de theorie van oceanische spreiding en de acceptatie van Alfred Wegeners' theorie van continentendrift. Volgens de theorie zouden hier, simplistisch gezegd, twee enorme tektonische platen uit elkaar zijn geschoven waar in de rug zelf nieuwe oceanische korst wordt gevormd.


Plate Tectonics
De verschillende tektonische platen van de wereld.



Als we onderwaterfoto's (zoals te zien met Google Earth) van deze bergketen nauwkeurig onderzoeken, dan zien we dat in het midden van de gehele bergketen een enorme gekartelde "scheur" loopt. Dit soort "scheuren" worden in feite breuklijnen genoemd en omlijnen in feite de grenzen van een bepaalde tektonische plaat. We zien dat de breuklijn van Mid-Atlantische Rug precies de locatie doorkruist waar Atlantis eens gelegen zou moeten hebben. Dit zou verklaren waarom het continent Atlantis meerdere malen te kampen zou hebben gehad met extreme natuurrampen aangezien het immers in een kwetsbaar gebied lag. Zou het kunnen dat Atlantis in de diepte van de oceaan verdween vanwege de verschuiving van de tektonische platen?

De botsing van twee tektonische platen zou ervoor kunnen zorgen dat bepaalde gedeeltes van de aarde of zeebodem stijgen waar aan de uiterste zijde deze juist dalen. Het is bekend dat het Himalaya-gebergte tot op de dag van vandaag nog stijgt. (Bron: www.divediscover.whoi.edu) Edgar Cayce voorspelde eens dat delen van Atlantis opnieuw zouden stijgen, waarbij het eiland Poseidia één van de eersten zou zijn, en dat we dit zouden kunnen verwachten in het jaar 1968 of 1969. (Zie Edgar Cayce Reading 958-3.) Dit werd meestal zo geïnterpreteerd dat delen van Atlantis boven water zouden komen te liggen, maar dat heeft hij echter niet letterlijk zo gezegd.

Naast de zeespiegel is namelijk ook de zeebodem in staat om te stijgen en te dalen, en misschien dat in dit jaar er inderdaad een zeebodemsteiging had plaatsgevonden aangezien de Bimini Road per vliegtuig ontdekt werd in het jaar 1968.



De "Bimini Road"


De "Bimini Road" (Biminiweg) is een 0,8 kilometer lange en rechtlijnige onderzeese rotsformatie voor de kust van Noord-Bimini, welke bestaat uit kalkstenen rotsen of steenblokken die min of meer rechthoekig zijn. Alhoewel deze stenen kunstmatig gevormd lijken te zijn, en eens boven de zeespiegel gelegen zou kunnen hebben, doen vele onderzoekers de Bimini Road af als een volledig natuurlijke formatie. Natuurlijk zal iedere formatie er vanzelfsprekend "natuurlijk" uit gaan zien wanneer deze blootgesteld zou worden aan duizenden jaren van watererosie en de begroeiing van zeewier. Het merkwaardige is echter dat hier grote stenen gevonden zijn die boven op elkaar gestapeld zijn en dat er gereedschapssporen zijn aangetroffen op een tal van deze blokken waardoor het toch waarschijnlijk is dat mensen hier ooit iets gebouwd zouden hebben. (Zie de documentaire: Search for Edgar Cayce's Atlantis op Youtube.)


Volgens Edgar Cayce zouden de oude verslagen, die de methodes zouden beschrijven voor de vervaardiging van het "Grote Kristal" of de "Vuursteen", in drie verschillende plaatsen op de wereld te vinden zijn, namelijk: 1) In de Yucatan en in de buurt van Bimini vlakbij de kust van Florida in Midden-Amerika, 2) in Atlantis bij de gezonken tempels van Poseidia (bij de Azoren) en 3) in Egypte. Het is ook vernoemenswaardig dat deze drie plaatsen op zo goed als gelijke afstand van elkaar liggen. (Zie Edgar Cayce Reading 440-5.)


In het verleden werd vaker beweerd dat men binnen de regio van de Bahama's gebouwen onder ze zee zou hebben aangetroffen. In het jaar 1968 zou een zekere Amerikaanse vliegtuigpiloot tijdens een vlucht over de Bahama's grote gebouwen onder water gezien hebben. Ook zou Dr. Ray Brown, volgens zijn eigen verhaal, een piramide hebben ontdekt in 1970, tijdens het duiken in het gebied van de Bahama's dat bekend was als de "Tong van de Oceaan", en waar hij tevens een grote kristallen bol zou hebben gevonden. Brown zou later herhaaldelijk terug zijn gekeerd maar het lukte hem echter niet om deze piramide terug te vinden. In het jaar 1977 zou men een piramide met een lengte van 198 meter (650 voet) hebben waargenomen, welke in een groene kleur oplichtte in het donkere zwarte water. Deze ontdekking werd gefotografeerd door de expeditie van Arl Marshall in de regio van Cay Sal.


Ook de expeditie van Tony Benik zou een reusachtige piramide hebben waargenomen. In het magazine "The Planetary Connections", Britse editie, nummer 6, Winter 1994/5, werd tevens een ontdekking van een piramide in het gebied tussen het eiland van Bimini en de Cay Sal Bank met behulp van sonartechnologie beschreven. Volgens de ontdekker Kapitein Don Henry zou deze piramide "drie honderd voet hoger zijn dan de Cheops Piramide" (De Grote Piramide in Egypte).


In de maand juli van het jaar 2000 ontdekten diepzee ingenieurs Paul Weinzweig en Paulina Zelitzky met behulp van sonartechnologie grote megalitische bouwwerken (bouwwerken gebouwd met enorme stenen) welke zich 704 meter (2310 voet) onder water bevinden van de westkust van Cuba. (22 00'N, 85 00'W.) (Zie hier links een sonar-scan van mogelijke ruïnes.) De stenen die men heeft bestudeerd zien er uit alsof ze door mensen zijn uitgehakt en met precisie zijn opgesteld. (Zie de afbeelding rechts-onder). De bouwwerken lijken onderdeel te zijn van een grote verzonken stad.



Volgens de journalist Luis Mariano Fernández was deze "stad" echter al tientallen jaren eerder ontdekt door de Amerikaanse regering met behulp van kernonderzeeërs. Gedurende de Cubacrisis in de jaren zestig zou men de algemene toegang tot dit betreffende gebied hebben ontzegd zodat het niet in Russische handen zou vallen. Op 28 mei 2002 maakte National Geographic de ontdekking van deze onderwaterruïnes officieel bekend. De vraag is natuurlijk of deze mogelijke ruïnes iets met Atlantis te maken zouden kunnen hebben. (Bron van de afbeeldingen: www.luismarianofernandez.com.)






Het rasterpatroon bevind zich boven de vraagtekens.



Gedurende het begin van het jaar 2009 werd door luchtvaartkundig ingenieur Bernie Bamford een rasterpatroon ontdekt in de buurt van de westkust van Marokko op de digitale wereldkaart van Google. (Zie: 31 20'N, 24 19'W). Hierdoor onstond de speculatie dat dit mogelijk te maken zou kunnen hebben met Atlantis, totdat een woordvoerder van Google een paar dagen later uitlegde dat deze lijnen in feite de paden zouden zijn die de boten zouden hebben afgelegd die informatie voor de Google-kaarten zou hebben vergaart.

De volgende tekst is vrij vertaald naar het Nederlands en afkomstig van InformationWeek, van 20 februari 2009:


"Wat gebruikers zien is een bijproduct ("artifact") van het proces van gegevensverzameling", zei een woordvoerder van Google in een verklaring per e-mail. Gegevens van bathymetrie (of zeebodem terrein) zijn vaak verzameld door boten welke sonar gebruiken om metingen af te nemen van de zeebodem. De lijnen weerspiegelen het pad van de boot terwijl het gegevens verzameld. Het feit dat er open plekken tussen elk van deze lijnen zijn is een teken van hoe weinig we echt weten van de oceanen van de wereld."

"Het gebied weerspiegeld een vermenging van bathymetrische gegevens van sonar- en satelliethoogtemetingen, welke een gemiddelde geeft van de oceaanbodemtopografie gebaseerd op golflengte. Het samenkomen van deze twee gegevenssets, welke niet perfect op elkaar aansluiten, is hetgeen wat er voor zorgt dat het op een straatraster lijkt. Gelijksoortige rasterlijnen kunnen worden gevonden in andere delen van de oceaan waar de zeebodem nog geheel in kaart moet worden gebracht, zoals in de buurt van Hawaï."



Hoe dan ook, precies hetzelfde roosterpatroon was tevens zichtbaar op de afbeeldingsgegevens van het jaar 2010 en 2011. Zou men precies dezelfde fouten hebben gemaakt terwijl deze boten precies hetzelfde patroon volgden? Misschien dat men slechts de satellietbeelden in deze jaren vernieuwd heeft en dat men de sonargegevens heeft hergebruikt uit 2009. Volgens Google zouden de gegevens op de kaart van 2012 veel preciezer zijn en dat daarmee het volgens Google foutieve rasterpatroon gecorrigeerd zou worden.






Afbeelding uit 2011 van het rasterpatroon.
(Klik de afbeelding om deze te vergroten)




Afbeelding uit 2012 (met minder detail).
(Klik de afbeelding om deze te vergroten)




In een artikel van Scripps News, dat gepubliceerd werd op 2 februari 2012, zouden volgens geofysicus (van Scripps) David Sandwell de kaarten van de originele versie van "Google Ocean" nog in een stadium van vroege ontwikkeling zijn welke duizenden blunders zou bevatten ten opzichte van de origineel gearchiveerde scheepsdata. Studenten van de UCSD zouden de vorige drie jaar de blunders hebben gecorrigeerd en tevens alle gegevens van de multibeam echolood hebben toegevoegd, waardoor de kaart van Google nu volgens Sandwell overeenkomt met de kaart die gebruikt wordt in de onderzoeksgemeenschap. Hij meende dat de bijgewerkte kaart van 2012 preciezere gegevens zou tonen wat het roosterachtige patroon dat in de populaire verslaggeving verkeerd geïnterpreteerd werd als bewijs voor de verloren stad van Atlantis in de buurt van de kust van Noord-Afrika. (Bron: SCRIPPS Institution of Oceanography.)

Alhoewel het veel minder opvalt, is het rechthoekige rasterpatroon weldegelijk opnieuw te zien op de afbeeldingsgegevens van het jaar 2012. In plaats van dat de gegevens preciezer zouden zijn was het echter zo dat de afbeeldingsgegevens uit het begin van dit jaar in dit gebied veel minder details tonen vergeleken met die van 2009, 2010 en 2011. Het is waarschijnlijk dat dit komt door de toegepaste afbeeldingscompressie, dat er voor zorgt dat afbeeldingen sneller geladen worden ten koste van een verlies in detail. Als we op dit raster uitzoomen in Google Earth/Maps zien we zelfs dat het rasterpatroon nu ook sterk differentiëert van de nabije omgeving, wat eerder niet het geval was. Op verschillende plaatsen waar in de vorige jaren nog details in de vorm van bijvoorbeeld bobbels te zien waren op de zeebodem, zagen we op de kaart van 2012 niets anders dan compleet lege lichtblauwe rechthoeken, wat erop kan duiden dat er veel detail is uitgewist met als reden dat het toch maar - volgens de woordvoerder van Google - om afbeeldingsfouten zou gaan, en snel zouden worden verbeterd. Vandaag de dag is het patroon nog steeds zichtbaar met Google Earth - al niet meer zo helder ls voorheen. Dus als deze lijnen geen fouten zijn, wat zijn het dan wel?

Stel dat dit inderdaad overblijfelen zouden zijn van een verzonken beschaving dan zouden deze rechthoeken van dit rasterpatroon zeker geen stenen zijn want gezien de schaal zouden sommigen van deze meer dan 12 km zijn (50 keer de grootte van een stadsblok in de stad van New York). Hoe dan ook, als het van heel dichtbij bekijkt dan lijkt iedere lijn te bestaan uit vele verschillende blokken, mogelijkerwijs gebouwen. Maar dan zouden deze gebouwen reusachtig moeten zijn, en de layout van de stad zou extreem georganiseerd zijn in vrijwel rechte lijnen van vele kilometers lang.


Een andere ontdekking werd gedaan gedurende de eerste helft van het jaar 2012, waar met name Amerikaanse en Franse wetenschappers in het gebied van de zogenaamde "Bermuda Driehoek" twee opmerkelijke doorschijnende piramides op de zeebodem waarvan elk groter zouden zijn dan de grootste piramides van Egypte. Vanwege de perfecte gladheid en de doorschijnende eigenschap denken deze wetenschappers nu dat deze piramides mogelijk van kristal of glas gemaakt zouden kunnen zijn. Volgens het onderzoek zouden er aan de bovenkant van de piramide twee grote gaten zijn waar er bij één gat water met zo'n hoge snelheid doorheen zou gaan dat het een reusachtige draaikolk (vortex) veroorzaakt. Mogelijk zou deze ontdekking het mysterie van de verdwenen schepen zou verklaren rond dit mysterieuze gebied als deze draaikolk onder bepaalde omstandigheden ooit een kracht zou hebben bereikt dat het zelfs schepen in de diepte zou kunnen sleuren.


In het jaar 2013 werd nog een andere piramidevormige structuur werd ontdekt in de buurt van de Bank De João de Castro, tussen de eilanden Terceirra en São Miguel (deel van de Azores) met behulp van dieptemetingen en het lijkt geen natuurlijke formatie. Volgens onderzoekers zou het 8000 vierkante meter beslaan en zou 60 meter hoog zijn - groter dan een voetbalstadium - en zou uitgelijnd zijn met het noorden en het zuiden, net zoals de piramides van Gizeh. De coördinaten van de locatie waren overgedragen aan Portugese bevoegden voor nader onderzoek. (Bron: "Before it's news" en de video: "Underwater Pyramid Discovered in Azores" (Youtube)".)



Volgende pagina: "Archeologische plaatsen en megalithische bouwwerken"

Vorige pagina: "Reusachtige beesten"

Terug naar boven



Interessante website? Deel het met vrienden:

FacebookTwitterGoogleDiggRedditLinkedInPinterestStumbleUpon

Geen enkele tekst op deze website mag zonder toestemming gekopiëerd
worden of elders gebruikt zonder uitdrukkelijk geschreven toestemming van de auteur.
Voor vragen en feedback kunt u contact opnemen met de auteur.